Wakker worden in Magdalena Contreras

Danko ligt voor mijn voeten op zijn kleedje met de zon op zijn bol, terwijl hij kluift aan een plastic bekertje en Chikis, el rubio (de blonde), legt zijn pootjes op mijn benen vragend naar een aai over zijn bol. De motoren van de roze taxi’s, volle groene bussen en kevers overstemmen het getjilp van de paar vogeltjes die ik niet kan spotten. “GAAAAAS!” roept een man met zware stem vanaf een pick-up truck volgeladen  met gasflessen. “Acercate y piden sus ricas tamales Oaxaqueñas”. Klinkt het ritmisch doch monotoon uit de megafoon van de tamales wagen. 

Ik kijk uit over een lange gele trap die je naar het bos Los Dinamos leidt, met daaromheen huizen gebouwd uit betonnen blokken, geschilderd in felle kleuren roze, geel, blauw en oranje. Op de daken lopen blaffende honden heen en weer onder de schone was die hangt te drogen. Er liggen stapels stenen opgestapeld op de daken, waardoor het lijkt of er een nieuwe verdieping in aanbouw is, al zo’n jaar of tien – twintig. 

Danko en Chikis op het dak

Vanaf het dak met de hondjes, het wasgoed en de gasflessen in Delegación La Magdalena Contreras zie ik in de verte vage silhouetten van gebouwen in Mexico-Stad, gehuld onder deken van smog. 

De nacht voor mijn vertrek kon ik slecht slapen. Gedachten, angsten en zelftwijfel cirkelden in rondjes door mijn hoofd, zonder dat ik een uiteinde kon vinden waar ik een touw aan vast kon knopen. Ik moest denken aan wat mijn vader vertelde uit het boek Sapiens dat ik hem voor vaderdag cadeau had gedaan. “Ik ben nu gebleven bij het stuk dat Yuval Noah Harari schrijft over de periode waarin we nu leven: Consumentisme en Romanticisme.” “Wat bedoeld de schrijver hier precies mee?” Toen kwam er een antwoord die ik niet nauwkeurig kan navertellen, het komt neer op iets als: “Door deze tijd van een globale markt en handel, wordt er over geconsumeerd en wat hieruit voort vloeit is een drang naar Romanticisme wat in deze context betekent dat men van alles wilt zien en verre reizen gaat maken.” “En vervolgens deze reizen tentoonstelt op sociale media…” In feite wat ik dus aan het doen ben… Waarom moet ik ook alweer weg uit het zonnige Haarlem waar ik twee leuke banen heb gevonden met super collega’s, strand om de hoek en feest alom? Gaat het me wel lukken om uit al mijn onderzoek tot nu toe een film tot stand te laten komen? Ben ik überhaupt een filmmaker in spé? Kan ik niet beter thuisblijven?

Uitzicht over Mexico-Stad vanuit het vliegtuig

Mijn eerste nacht in Mexico-Stad was niet veel beter. De vragen die in een loop door mijn hoofd cirkelden boden mij net zo weinig houvast als die laatste nacht in Nederland. Wat doe ik hier? Ze zien me al aankomen met mijn camera. Zitten die meiden nog wel op mij te wachten? Willen ze hun verhaal met mij en de camera delen? Is mijn Spaans toereikend genoeg om de diepte in te gaan? 
“Wat is er nieuw in Mexico-Stad?” Vroeg ik eergister aan mijn vriendje terwijl we vanaf het vliegveld naar zijn huis reden. “We hebben nu een nieuwe president…” “Lopez?” “Ja. Hij is niet goed en het hele land gaat naar de klote… Maar ja, zelfde verhaal als altijd…” “En in Magdalena Contreras?” “Hier veranderd nooit iets.” Hierop wist ik niet zoveel te zeggen en voelde me een kleine vreemdeling met de droom een verhaal te vertellen over mijn muzikale vriendinnen hier in de stad, die opboksen tegen alles wat verkeerd is in Mexico en hoewel het misschien maar een klein puzzelstukje is van het grotere geheel, houden zij, zowel als ik, de moed dat we iets kunnen betekenen.

Aanstaande zaterdag zie ik mijn vriendinnen weer om verder over het project te praten. Nu op weg naar de Casa Boulder om de cirkeltjes even uit mijn lijf te klimmen.

4 juli 2019 – Julia Louisa Hollander.