Ook al ben ik meer dan welkom in het warme bad dat de familie van mijn vriend mij heeft geboden, het is nu tijd om door te gaan. Deze verandering brengt nogal wat gedachten met zich mee. Mijn objectief voor de eerste maand in Mexico Stad was om rustig te acclimatiseren en opnieuw de verbinding te vinden met de familie.
We zijn gaan bowlen, hebben veel en lekker met elkaar gegeten en gekletst. Het afstudeerfeest was een groot succes, waar we salsa, cumbia en banda hebben gedanst tot het ochtendgloren. Van de vrouwen in de familie leer ik Mexicaanse gerechten koken en van Bruno en zijn broer slang uit hun ‘barrio’ en luister en zing ik hard mee met hun muziek.
De motivatie om op een nieuwe plek voor mij alleen door te gaan is om meer tijd en speelruimte te creëren voor het proces waar ik me momenteel in bevindt.
Nu begin ik voor het ‘echie’, maar wat was dat ook alweer precies en kan ik dit wel aan?
Ik pak even mijn ‘Mexico Manifest’ erbij dat ik ruim een maand voor mijn vertrek heb opgeschreven:
“Me vrij kunnen voelen om mijn werk te kunnen doen en tegelijkertijd tijd vrij maken om te boulderen en op te trekken met de familie.
Open staan voor nieuwe ontmoetingen.
Een abonnement nemen bij een boulderhal en klimbuddies vinden.
Veel optrekken met de vrouwelijke muzikanten die ik heb ontmoet tijdens mijn onderzoek voor mijn thesis.
Concerten bijwonen die relevant zijn voor het proces.
Al mijn zintuigen gebruiken; horen, luisteren, proeven en kijken om zo dicht mogelijk bij de Mexicaanse cultuur te komen.
Luisteren en de verhalen van bekenden zo oprecht en realistisch mogelijk te vertalen naar tekst, beeld en geluid. Wat hierbij zou kunnen helpen is losser komen van mijn thesis die een ‘conclusie’ bevat.
Een blog beginnen in Mexico en ‘naar buiten durven treden’.”
De gedachten waarom dit voor anderen belangrijk is, of hoe ik het project zou moeten verkopen, of het wel of niet goed wordt loslaten en plezier en vrijheid voelen in het proces. Zoals Prem Dayal het zo mooi verwoord in zijn boek “¡Me Vale Madres!”:
“El artista es como un niño que juega, y de hecho el criterio que uso para ver si lo que estoy creando es bueno o no es preguntarme: “¿Me estoy divertiendo en hacerlo?” Si la respuesta es sí, no tengo dudas y continúo.”
Oftewel:
“De artiest is zoals een spelend kind, om te beoordelen of hetgeen dat ik aan het maken ben goed is of niet vraag ik mezelf: “Heb ik plezier in hetgeen dat ik aan het doen ben?” Als het antwoord ja is twijfel ik niet en ga ik door.”
Het document dat ik voor mezelf opstelde in Nederland doet me inzien dat hetgeen dat ik vooruit heb gevisualiseerd voor een groot gedeelte werkelijkheid is geworden. Zo heb ik bij de boulderhal heb ik een antropoloog, een fotograaf, een socioloog en iemand met een muziek opname studio ontmoet, waar ik ontzettend veel raakvlakken mee heb. Daarbij klimmen de meesten van hen ook buiten. Mijn nieuwe objectief is om na nadere ontmoetingen met deze mensen te vragen of ik een keertje met hun mee mag.
Dit weekend heb ik twee concerten ingepland en zondag heb ik een afspraak met Vivir, een fantastische muzikante, om een videoclip op te gaan nemen. Ik heb vast een aantal nieuwe lijntjes uitgegooid en ga zoals me is aangeleerd op de universiteit verder met het lezen van Mexicaanse artikelen die gerelateerd zijn aan muziek voor het laten waaien van een frisse wind door wellicht vastgeroeste thematieken en gedachtes voor het project.
Ik hou het voor nu hierbij, ik ga op weg naar de markt om voor de aankomende week boodschappen in te slaan voor mijn nieuwe adres, lekkere broodjes en fruit te halen voor de familie en zonnebloemen te kopen voor mijn schoonmoeder.
Saludos, La Güera.
17 juli 2019, Julia Louisa Hollander
"Te Vas a Enchilar, Güera" 